insanın içinden canıyla birlikte kopan sese denir çığlık. canım koptu içimden parça parça, bekliyor sesimle birlikte atılmayı. benimse dudaklarım kapalı, çıkartmak istemiyorum haliyle canımı içimden.
tabi peşimi bırakmıyor bu his. gözümü kapadığım her an kocaman bir ağız, bana doğru açılmış, suratıma bağırıyor. çünkü ben susuyorum. dudaklarım kapalı, çıkartmak istemiyorum haliyle canımı içimden.
canım sıkılıyor.
evet ya, canım resmen sıkıldı benden. sürekli kafamın içinde konuşuyorum, kimseye bir şey dediğim yok. çünkü dedim ya demin, dudaklarım kapalı. e artık ne yapsın, canım da dinledi dinledi, bıktı bir noktadan sonra. çünkü hep aynı şeyleri anlatıyorum. kendime ne anlatayım ki farklı, neyi daha önce kendimden duymamış olabilirim ki. çıkartmak istemiyorum haliyle canımı içimden. canımı iple dişime takıyorum kaçamasın diye. büyüdüm artık sallanmıyor dişlerim. bir de sıkıyorum üstüne üstlük. bir gün biliyorum bir çığlıkla canım benden kurtulacak. ama şimdilik dudaklarım kapalı, çıkartmak istemiyorum haliyle canımı içimden.
bütün vitamini kabuğunda...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder