sonsuz hayat çarkında karşıma çıkanlardan korkuyorum... biriyle aynı şeyleri düşünmek, aynı kelimelerle aynı konuyu anlatmak, zevkleri paylaşmak... kimileri için muhteşemdir mutlaka... sanırım benim için korku verici... tüm paylaşılanlardan sonra saçmalayanlarla dolu hayatımın geri dönüşüm kutusu...korkumdan boşaltamıyorum da.. lazım olabilir... anılar var...
ilgilendiğim konulara birisi de ilgi gösteriyorsa ve konuşuyorsa ortamı terk etmeye kadar vardı bu korku... duymak istemiyorum... kafamın içinde olsun istemiyorum... etkilenmek istemiyorum... istemiyorum... sonucu birçok kez gördüm... hayretler içinde bıraktı insanlar beni...kendilerini tanıtışlarına, beni tanımalarına bakmadan... çok da önemli olmayan, dünyevi nedenlerle canımı sıktılar... yine olursa şaşırmam ama neden bir kez daha olmasına izin vereyim ki... paylaşmak ne güzel ama ne kadar büyük bir sorumluluk...
şimdi ellerimde hala kokusu olan... ben gereğinden hep biraz daha fazla düşünürüm...
şimdi ellerimde hala kokusu olan... ben gereğinden hep biraz daha fazla anlatırım...
şimdi ellerimde hala kokusu olan... ben gereğinden hep biraz daha fazla izlerim...
şimdi ellerimde hala kokusu olan... ben gereğinden hep biraz daha fazla yaparım ne yapıyorsam... abartırım...
bütün vitamini kabuğunda...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder