güneşin enerjisini üstümden çektiği anda başlıyor yalnızlık hissi. hissizliğin hissi, bir saçmalama dürtüsü. bencilliklerle örtülü dünya, battaniyenin altı sıcak, kimse burnunu bile uzatmak istemiyor dışına. tir tir titriyorum.
kimsesiz değilim ki ben, hep kendim var. bir de kedim var, varla yok arasında, kediliğinin bile farkında değil. kendi kedimi yanımda götüremiyorum gittiğim yere. titriyorum.
sonsuz değilsin dünya ama çok yalnızsın, kendin yok. yarılıp, patlayıp, batıyorsun günden güne. bırakın da yaşayalım be.
sigaranın külünden böcek diye korkmak, korkmak, korkmak. kim ki bu insanlar, yalnız değilim ki ben, hep kendim var, titriyorum.
hiç solmasa çiçekler nasıl olurdu. bi kıymet bilme olgusu ya kaybetmek. insanlara nasıl yerleştiyse sürekli var olanın değerinin bilinmeyeceği. var olana kıymet vermemek matah olmuş. hadi canım oradan.
neyse uzatmayalım. ne de olsa;
lafın tamamı aptala söylenir...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder