ÖLÜM
ölülerin ruhlarımızı çalmaya çalıştığını öğrendim. bundan eminim ki artık; yaşama sahip olmak bir "şey"in sahip olabileceği en muhteşem "şey". arabanın arka koltuğundan izlerken kafama yansıyan dünyamı.. içime bir ağırlık çöktü hiç bilmediğim bir yerindeydim çok iyi bildiğim bir şehrin. inanılmaz bir şeyler çekildi içimden.. ruhum emiliyordu içimden. ağırlaşan kalbim atmak istemiyordu. çok garip bir cami.. ben camilere hep cenazeler için gittim. yaşım büyüdükçe sıraları ve önemleri artan cenazeler için. ölüm ne garip bir his. korkuyorum.. bildiğin utanmıyorum, korkuyorum. ya buralarda ımmm.. neydi onun adı? böyle hani cenazelerin koyulduğu yer. ne canezesi ya ceset.. yok ya neydi? hah. mezarlık da yok ki buralarda... kafayı kaldır geldiğin yola bak... kocaman bir mezarlık. taşları bir canavarın sağlıksız dişleri gibi bitiyor topraktan.. ruhumu emiyorlardı az önce ölüler. sahip olduğum şey ve onu kullanış şeklim yüzünden benden nefret ediyorlardı. sahip olduğum zaman ve bunun farkında olmayış şeklim yüzünden. soğuk bir arabanın içinden ruhumu çalmaya çalışarak.
küfür, ruhun yelpazesidir...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder