hiçbir şey istemediğine kanaat getiren insanların kaderidir, sahip olmak. neyi istemediğini düşünürsen olur. içkiyi bırakmaya karar verirsin, bir arkadaşın elinde tekila şişesi kapına dayanır.. aşktan dilin yanmıştır, biraz aşk istemezsin, mutlaka o dönem çok hoş insanlar girmeye başlar hayatına.. bunun murphy ile alakası yok. buna hayat denir ve nereye çekersen oraya gelmez, nereye itersen oraya gitmez.
hayret
adalet
yalan
asalet
tiyatro
sonsuz kere sonsuz, sonsuz kare sonsuz...
somurtup oturmak da tercih edilebilir, somurtanın nedeni olmak da, somurtanın soytarısı olmak da.. hayat ve insan beyni ve yabancılaşma. üst üste söyleyince bütün kelimeler anlamını yitirir mi gerçekten? o zaman acı çekmemenin yolu olabilir mi bu? kim yer ki bunu?
loş odanın ortasında kocaman bir bitki, hayır hayır ben değilim... her kış çılgınca yaprak süren, her yaz bir iki tane güzel beyaz çiçek açan bir bitki.. hayır hayır ben değilim... ben çılgınca yaprak sürmem kış mevsimi, besiye çekerim kendimi, göbek yaparım, yağlanır yayılırım, kocaman kalın kazakların, battaniyelerin altına gömüp kendimi ısınırım. yazları, evet yazları da çiçek açmam bir iki tane, ruh halim el verdiği kadar mutlu olurum... bahar severim ben, her baharı severim misal. ilk son farketmez hep bir umut, hep bir değişim, gelişim.. filizler veren toprak olurum, çiçek döken ağaç, her türlü yağan yağmur, sövemediğimiz...
küfür, ruhun yelpazesidir..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder